Adaptacja klimatyczna i zrównoważony rozwój w instytucjach edukacyjnych, ramy teoretyczne i studium przypadku w Polsce

Zmiany klimatyczne stanowią coraz większe wyzwanie dla stabilności funkcjonowania instytucji publicznych, w tym placówek edukacyjnych. Nasilające się zjawiska ekstremalne wymuszają na systemach oświaty rewizję dotychczasowych modeli zarządzania w kierunku zwiększenia odporności oraz wdrożenia strategii zrównoważonego rozwoju [1].

Problem stanowi brak pełnej koordynacji między celami strategicznymi a praktycznym wdrożeniem środków adaptacyjnych w polskich realiach instytucjonalnych. Jak wskazują badania, mimo istnienia ram teoretycznych, wiele jednostek publicznych boryka się z fragmentacją działań oraz niewystarczającym finansowaniem mechanizmów prewencyjnych [1][3].

Celem niniejszej pracy jest analiza poziomu adaptacji klimatycznej w polskich instytucjach edukacyjnych przy wykorzystaniu metody analizy dokumentów strategicznych. Wartość pracy opiera się na syntezie międzynarodowych modeli zarządzania ryzykiem z krajowym kontekstem prawnym, co pozwala na wskazanie konkretnych luk w systemie [2][4].

Opracowanie koncentruje się na identyfikacji barier instytucjonalnych, które ograniczają skuteczność działań na rzecz zrównoważonego rozwoju, proponując jednocześnie ścieżkę poprawy koordynacji wewnątrzsektorowej.