4.1 Beperkingen van conventionele sancties en tuchtprocedures
De spanning tussen formele disciplinaire sancties en de psychosociale behoeften van betrokkenen legt fundamentele tekortkomingen bloot in het gangbare campusbeleid. Waar conventionele juridische procedures primair opereren vanuit waarheidsvinding, bewijslast en risicobeheersing, schieten deze kaders tekort in het bieden van emotionele erkenning en daadwerkelijke genoegdoening [3]. Deze institutionele rigiditeit leidt geregeld tot secundaire victimisatie, waarbij formele klachtentrajecten als bureaucratisch en isolerend worden ervaren. Tegen deze achtergrond biedt de integratie van herstelgerichte benaderingen een noodzakelijk alternatief kader dat zich richt op veilige opvang, dialoog en structureel herstel binnen de universitaire leefomgeving [2]. Tegelijkertijd vereist een dergelijke transitie een realistisch begrip van daderdynamieken en weerstandspatronen binnen gesloten groepsstructuren, waarin ontkenning en het afschuiven van verantwoordelijkheid veelvuldig optreden [5]. Een herstelgericht model kan uitsluitend slagen wanneer instellingen niet louter reactief incidenten afhandelen, maar actieve normering en omstandersinterventie verankeren in hun bestuurlijke cultuur.