1. Epidemiologia i mechanizmy lekooporności w środowisku szpitalnym
Rozprzestrzenianie się oporności na środki przeciwdrobnoustrojowe w strukturach szpitalnych wiąże się ze specyfiką presji selekcyjnej wywieranej na drobnoustroje w oddziałach intensywnej terapii. Patogeny określane akronimem ESKAPEE wykazują szczególną zdolność do akumulacji mechanizmów wielolekooporności, co czyni je głównym czynnikiem etiologicznym ciężkich zakażeń szpitalnych [1]. Obserwacje mikrobiologiczne wskazują na wysoką częstość izolacji szczepów opornych na karbapenemy i cefalosporyny o szerokim spektrum działania, zwłaszcza wśród pałeczek Gram-ujemnych. Równocześnie rzetelność oceny zjawiska oporności pozostaje ściśle powiązana z precyzją stosowanych procedur analitycznych. Rutynowe techniki laboratoryjne, w tym klasyczna metoda dyfuzyjno-krążkowa, mogą wykazywać ograniczoną czułość przy identyfikacji określonych fenotypów oporności, szczególnie w przypadku zróżnicowanej ekspresji enzymów hydrolizujących beta-laktamy lub obniżonej wrażliwości na glikopeptydy [2]. Niewłaściwa kwalifikacja fenotypu bakteryjnego prowadzi do niepowodzeń terapeutycznych oraz sprzyja utrwalaniu się rezerwuarów lekooporności w środowisku szpitalnym. Z tego względu monitorowanie szczepów wielolekoopornych wymaga nie tylko analizy samych odsetków niewrażliwości, lecz także ciągłej weryfikacji biegłości laboratoriów diagnostycznych oraz stosowania zaawansowanych procedur kontroli jakości.