Yeşil Hidrojen ve Sanayi Dekarbonizasyonu

Fosil yakıt bağımlılığı yüksek olan ağır sanayi kollarında net sıfır emisyon hedeflerine ulaşılması, salt enerji verimliliği önlemleriyle mümkün olmamakta ve doğrudan elektrifikasyonun teknik olarak yetersiz kaldığı alanlarda yeşil hidrojen temel bir stratejik taşıyıcı olarak konumlanmaktadır [1]. Yüksek sıcaklık gerektiren termal süreçler ile kimyasal indirgeme işlemlerinde karbon yoğun hammaddelerin yerini alabilecek yenilenebilir enerji kökenli moleküler çözümler, küresel dekarbonizasyon mimarisinin merkezinde yer almaktadır [1].

Demir-çelik, çimento ve petrokimya gibi birincil sanayi sektörlerinde ortaya çıkan emisyonlar, yakıt tüketiminin yanı sıra kalsinasyon ve reaksiyon kaynaklı proses çıktılarını da kapsadığından çok katmanlı dönüşüm stratejilerini zorunlu kılmaktadır [2], [3]. Yeşil hidrojenin üretim maliyetleri, iletim altyapısı ve mevcut endüstriyel fırınlara entegrasyonu konusundaki teknik kısıtlar, endüstriyel ölçekteki geçiş hızını doğrudan etkilemektedir [1], [3]. Bu durum, sektörel dinamiklerin ve teknolojik uygulanabilirlik sınırlarının bütüncül bir yaklaşımla incelenmesini gerekli hale getirmektedir.

Bu çalışma, ağır sanayi kollarında yeşil hidrojen kullanımının emisyon azaltım potansiyelini, teknik sınırlarını ve altyapısal gereksinimlerini karşılaştırmalı bir literatür analitiği ile ortaya koymayı amaçlamaktadır. Araştırma kapsamında yayımlanmış akademik bulgular, sektörel raporlar ve uluslararası dönüşüm yol haritaları sentezlenerek sanayi dönüşümüne yönelik kuramsal ve pratik çıkarımlar sunulmaktadır.