Kampüste Toplumsal Cinsiyet Temelli Şiddet

Yükseköğretim kurumları, bilgi üretimi ve toplumsal gelişimin merkezleri olmalarının yanı sıra, yerleşik güç ilişkileri ve toplumsal normların yeniden üretildiği karmaşık sosyal alanlardır. Bu kurumlarda ortaya çıkan toplumsal cinsiyet temelli şiddet olgusu, akademik personelden öğrencilere kadar geniş bir kitleyi etkileyen yapısal bir problem teşkil etmektedir. Üniversite kampüslerinin sosyokültürel dokusu, hiyerarşik bağımlılıklar ve akran ilişkileri, şiddet eylemlerinin gerçekleşmesine ve meşrulaştırılmasına zemin hazırlayabilmektedir [1].

Akademik alanyazın, şiddetin yalnızca fiziksel veya açık cinsel saldırılarla sınırlı kalmadığını; psikolojik baskı, sözlü taciz, ısrarlı takip ve sembolik şiddet biçimlerinde de yoğun biçimde tecrübe edildiğini ortaya koymaktadır. Kurumsal normların şiddeti görmezden gelmesi veya normalleştirmesi, mağdurların yaşadığı travmayı derinleştirmekte ve kurumsal ihanet duygusunu pekiştirmektedir [7]. Ayrıca, geleneksel cinsiyet rollerini ve ataerkil kabulleri sorgulamayan kampüs kültürü, özellikle savunmasız gruplar ve kadınlar üzerindeki baskıyı artırmaktadır [8].

Bu araştırmanın amacı, yükseköğretim kurumlarında toplumsal cinsiyet temelli şiddetin yapısal dinamiklerini, bildirim süreçlerini engelleyen faktörleri ve şiddetin öğrenciler üzerindeki çok boyutlu etkilerini bütüncül bir yaklaşımla incelemektir. İlgili alanyazın ve uluslararası karşılaştırmalı çalışmalar sentezlenerek, kampüslerde güvenli, kapsayıcı ve şiddetten arındırılmış bir öğrenme ortamının tesis edilmesine yönelik kurumsal ve yasal müdahale mekanizmaları değerlendirilmektedir.