Mapa odsiewu na uczelni publicznej

Zjawisko przedwczesnego opuszczania uczelni wyższych przez osoby studiujące stanowi istotne wyzwanie dla stabilności organizacyjnej, efektywności finansowej oraz misji społecznej sektora edukacji wyższej. W strukturach uczelni publicznych utrata słuchaczy wiąże się nie tylko ze stratami budżetowymi, lecz także z obniżeniem wskaźników efektywności kształcenia [2]. Tradycyjne podejście do zjawiska rezygnacji często koncentrowało się na jednostkowych deficytach przygotowania dydaktycznego, pomijając złożone interakcje pomiędzy architekturą instytucjonalną, organizacją procesu dydaktycznego a zróżnicowanymi potrzebami osób uczących się [3].

Współczesne uwarunkowania zarządcze wymagają przejścia od reaktywnych form ewidencji do proaktywnej identyfikacji momentów krytycznych w toku studiów. Narzędzia oparte na systematycznej analizie ścieżek kształcenia oraz wczesnym ostrzeganiu pozwalają zidentyfikować newralgiczne etapy cyklu dydaktycznego, w których nasilenie decyzji o przerwaniu nauki jest najwyższe [5]. Implementacja zintegrowanego modelu diagnostycznego wspiera proces decyzyjny władz dziekańskich i instytutowych, umożliwiając racjonalne alokowanie zasobów wsparcia akademickiego oraz optymalizację programów nauczania [1].

Celem niniejszego opracowania jest opracowanie koncepcji mapy odsiewu jako zarządczego narzędzia diagnostycznego dla uczelni publicznej, służącego identyfikacji punktów krytycznych i projektowaniu ukierunkowanych interwencji retencyjnych. W pracy zastosowano syntetyczną analizę modeli teoretycznych integracji studenckiej, systemowych ram logik instytucjonalnych oraz koncepcji systemów wczesnego ostrzegania [2, 5]. Rezultatem jest propozycja zintegrowanych procedur operacyjnych wzmacniających trwałość kształcenia akademickiego.