Współczesne procesy migracyjne wewnątrz krajowych systemów miejskich stanowią istotny czynnik kształtujący strukturę społeczną i gospodarczą metropolii. Zrozumienie dynamiki tych zmian jest kluczowe dla efektywnego zarządzania zasobami publicznymi, w tym w szczególności systemami edukacyjnymi, które muszą adaptować się do zmieniającej się liczby i profilu demograficznego uczniów (Global Urban Demographic Change, 2024).
Problem badawczy koncentruje się na niedopasowaniu tempa rozbudowy infrastruktury edukacyjnej do gwałtownych procesów urbanizacyjnych i migracyjnych. W polskich warunkach, gdzie suburbanizacja przybiera na sile, systemy oświatowe w metropoliach stają przed wyzwaniem zapewnienia ciągłości i jakości kształcenia w obliczu presji demograficznej.
Celem niniejszego artykułu jest analiza wzorców migracji w polskich metropoliach oraz ocena ich wpływu na funkcjonowanie systemów edukacyjnych. Autorzy dążą do wskazania korelacji między napływem ludności a koniecznością rekonfiguracji sieci szkół publicznych.
Metodologia pracy opiera się na analizie danych statystycznych oraz przeglądzie literatury dotyczącej urbanistyki i socjologii edukacji. Wykorzystano dane pochodzące z zasobów GUS oraz międzynarodowe studia przypadków, co pozwala na osadzenie polskich doświadczeń w szerszym kontekście europejskim.
Oczekiwane wyniki wskazują na występowanie znaczących dysproporcji w dostępności edukacji między centrami metropolii a strefami podmiejskimi. Zidentyfikowane wzorce mają stanowić podstawę do rekomendacji w zakresie polityki oświatowej.
Struktura artykułu obejmuje analizę teoretyczną, opis metodologii, prezentację wyników badań własnych oraz dyskusję nad implikacjami dla przyszłego planowania miejskiego. Całość wieńczy podsumowanie zawierające wnioski dla praktyki samorządowej.