Zaufanie publiczne jest uznawane za niezbędny kapitał społeczny, warunkujący sprawność funkcjonowania nowoczesnych instytucji państwowych. W dobie transformacji cyfrowej, zarządzanie w narodowej polityce edukacyjnej musi mierzyć się z wyzwaniem utrzymania wiarygodności w oczach obywateli, dla których systemy oświatowe stają się coraz bardziej nieprzejrzyste.
Problem badawczy koncentruje się na napięciu między techniczną optymalizacją zarządzania a potrzebą zachowania społecznej legitymizacji działań administracji. W obliczu globalnych trendów, przejrzystość algorytmiczna staje się globalnym dobrem publicznym, wymagającym szczególnej ochrony w sektorach wrażliwych, takich jak edukacja [1].
Celem niniejszego artykułu jest krytyczna analiza obecnych rozwiązań zarządczych w Polsce pod kątem ich wpływu na poziom zaufania publicznego. Autorzy stawiają tezę, że brak transparentności w procesach decyzyjnych prowadzi do zjawiska transferencji algorytmicznej, osłabiającej więzi między szkołą a społeczeństwem [4].
Metodologia pracy opiera się na analizie teoretycznej z wykorzystaniem teorii tożsamości społecznej oraz przeglądzie ram zarządzania publicznego. Badanie integruje dane dotyczące polityki edukacyjnej z psychologicznymi mechanizmami oceny instytucji przez obywateli [4].
Oczekiwane wyniki wskazują na konieczność wdrożenia trójwymiarowego modelu zarządzania, który obejmuje prewencję, interwencję oraz naprawę relacji zaufania. Proponowane rozwiązania mają na celu zwiększenie partycypacji społecznej w procesach oświatowych [4].
Struktura artykułu obejmuje analizę teoretyczną, metodologię, ocenę obecnego stanu zarządzania w Polsce oraz dyskusję nad przyszłymi kierunkami polityki edukacyjnej. Całość wieńczy podsumowanie zawierające rekomendacje dla decydentów politycznych.